กำมะถันในซีเมนต์อาจมีอยู่สองรูปแบบ: รูปแบบแรกคือซัลเฟต ซึ่งเป็นรูปแบบหลัก เกิดจากการเติมยิปซัมเป็นสารหน่วงการแข็งตัวเพื่อปรับเวลาการแข็งตัวของซีเมนต์ รูปแบบที่สองคือซัลไฟด์ การเติมสารผสมเพิ่มเติมยังนำซัลเฟตและซัลไฟด์ในปริมาณเล็กน้อยเข้ามาด้วย
มาตรฐานผลิตภัณฑ์สำหรับปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ทั่วไประบุไว้อย่างชัดเจนว่า เวลาการแข็งตัวเริ่มต้นของปูนซีเมนต์ต้องไม่น้อยกว่า 45 นาที โดยมีจุดประสงค์หลักเพื่อให้แน่ใจว่าปูนซีเมนต์จะไม่แข็งตัวเร็วเกินไปในระหว่างการผสม การขนส่ง การสั่นสะเทือน และการก่ออิฐในงานก่อสร้าง ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการดำเนินงานก่อสร้าง
อย่างไรก็ตาม ปริมาณยิปซัมที่มากเกินไปจะลดความแข็งแรงของเนื้อปูนซีเมนต์ที่แข็งตัวแล้ว และส่งผลต่อความคงตัวของปูนซีเมนต์ ตามมาตรฐานผลิตภัณฑ์สำหรับปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ทั่วไป ปริมาณซัลเฟต (แสดงในรูป ดังนั้น₃) ในปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ที่ผลิตจากตะกรันเตาหลอมเหล็กต้องไม่เกิน 4% ในขณะที่ปูนซีเมนต์ประเภทอื่น ๆ ต้องไม่เกิน 3.5%
เตาเผาความถี่สูงสร้างสนามแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูงผ่านวงจรการสั่นของหลอดอิเล็กตรอน ทำให้เกิดกระแสไหลวนในตัวอย่าง ซึ่งจะสร้างความร้อน ส่งผลให้ตัวอย่างร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วและหลอมเหลว เมื่อตัวอย่างถูกเผาในเตาเผาความถี่สูง ธาตุซัลเฟอร์ที่อยู่ในตัวอย่างจะถูกออกซิไดซ์กลายเป็นซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ซึ่งจะถูกส่งไปยังเครื่องตรวจจับอินฟราเรดโดยใช้ออกซิเจนเป็นตัวนำ ซัลเฟอร์ไดออกไซด์มีการดูดซับรังสีอินฟราเรดแบบเลือกเฉพาะ โดยมีความยาวคลื่นการดูดซับสูงสุดอยู่ที่ 7.35 ไมโครเมตร และเป็นไปตามกฎการดูดซับแสงที่เรียกว่ากฎของแลมเบิร์ต-เบียร์ สัญญาณไฟฟ้าที่สร้างขึ้นโดยเครื่องตรวจจับอินฟราเรดจะถูกขยายและประมวลผลโดยคอมพิวเตอร์เพื่อวิเคราะห์ข้อมูล และสุดท้ายจะแสดงผลการวิเคราะห์
เครื่องวิเคราะห์คาร์บอน-กำมะถันอินฟราเรดความถี่สูง เพนี่-X1CS: แรงดันไฟฟ้า (220±5%) V, 50 เฮิรตซ์ และมีเครื่องชั่งอิเล็กทรอนิกส์ที่มีความแม่นยำ 0.0001 กรัม ช่วงการวิเคราะห์กำมะถันคือ 0.00001% ถึง 5% อุณหภูมิแวดล้อมที่ต้องการคือ 15~35 ℃
ควรนำเบ้าหลอมเซรามิกที่ใช้สำหรับเครื่องวิเคราะห์คาร์บอน-กำมะถันไปเผาในเตาเผาแบบมัฟเฟิลที่อุณหภูมิ 1200℃ เป็นเวลา 4 ชั่วโมงก่อนทำการทดสอบ เพื่อขจัดอิทธิพลของเบ้าหลอมเปล่าที่มีต่อผลการวัด หลังจากทำให้เย็นลงจนถึงอุณหภูมิห้องในเครื่องอบแห้งแล้ว ก็สามารถนำไปใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงในอนาคตได้
ตัวอย่างที่เลือกสำหรับการทดสอบ ได้แก่ ตัวอย่างมาตรฐานปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์สีขาว จีเอสบี 08-1532-2003 (มีปริมาณซัลเฟอร์ไตรออกไซด์ 1.90% และปริมาณซัลเฟอร์ 0.76%) และตัวอย่างปูนซีเมนต์ปอร์ตแลนด์ธรรมดา (มีปริมาณซัลเฟอร์ไตรออกไซด์ 2.84% และปริมาณซัลเฟอร์ 1.14%) น้ำหนักตัวอย่างคือ 0.03 กรัม, 0.05 กรัม, 0.10 กรัม และ 0.15 กรัม ตามลำดับ สารช่วยหลอมที่เลือกใช้คือ ฟลักซ์ทังสเตน-ดีบุก 2 กรัม และฟลักซ์เหล็กบริสุทธิ์ 0.4 กรัม ทำการทดลองแบบขนาน 3 ครั้งสำหรับตัวอย่างที่มีน้ำหนักต่างกัน และนำค่าเฉลี่ยมาสร้างกราฟแสดงความสัมพันธ์ระหว่างน้ำหนักตัวอย่างที่แตกต่างกันกับปริมาณซัลเฟอร์ โดยใช้ผลการทดสอบของตัวอย่างมาตรฐาน มาสร้างกราฟเส้นโค้งสำหรับผลลัพธ์แบบขนานทั้ง 3 ครั้งที่น้ำหนักตัวอย่างเท่ากัน เพื่อวิเคราะห์ความเสถียรของข้อมูล
